Voorzichtig

Stel, je bent een egel en je woont in Driebergen. Dat is mooi wonen, aan de rand van het nationaal park in oprichting de Heuvelrug. Mocht je een jonge egel zijn, dan is daar het vooruitzicht op een prachtig ecoduct over de A12 waarover je zonder kleerscheuren van landgoed Noordhout naar Mollenbos (nog nooit een mol gezien) kan waggelen. Heb je goede benen, dan pak je ook de robuuste ecopassage over de N225 nabij de Sterkenburgerlaan nog mee, om eens te buurten bij de broeders uit het weidse Langbroekerweteringgebied.
Zo wordt het.
Zo is het nog niet. Bovendien, je woont in het dorp en met je korte pootjes haal je dat grote nationale park nooit. Je zal het moeten doen met dorpse parkjes en achtertuinen. Die waren altijd ruim en voedselrijk, met verborgen hoekjes en bladerhopen met de meest zalige insecten en met hoge takkenbossen voor een lange winterslaap. Kwam je daar dan stilletjes -tenminste dat probeerde je- uitgekropen in voorjaar en zomer, dan waren zoete woordjes je deel en soms zelfs een bakje melk. Zo was het.
Zo is het niet meer. De klad zit een beetje in je biotoop, alsof niemand je aanwezigheid meer op prijs stelt. Tuinen raken bestraat en de tuinman ontbeert tegenwoordig elk respect. Vroeger harkte die slechts de paadjes schoon, nu moet om onverklaarbare redenen de hele tuin bladvrij en aardezwart. Je hele biotoop ligt vervolgens op de stoep te wachten tot een grote wagen met een dikke slang alles op komt zuigen. En mocht je hopen op het gemeentelijk groen, dan is een commandoteam bladblazers je deel. Gestoken in oranje uniformen en voorzien van machinale rugzakken blazen die in een woeste orkaan elk leven weg en dood. Maar wel schoon.

(eerder ook op Heuvelrugnieuws.nl)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *